كرد اموال خود را با فقرا به‌طور تنصيف ؛ حتى اگر داراى دو جفت نعلين بود يا دو ثوب بود ، تنصيف فرمود » « 1 » . و در حديث ديگر است كه حضرت رضا - عليه السلام - به حضرت جواد - سلام اللَّه عليه - مرقوم فرمود : « شنيدم غلامان تو وقتى سوار مىشوى ، تو را خارج مىكنند از در كوچك ؛ آنها بخل مىكنند و مىخواهند تو به كسى چيزى ندهى . به حق من بر تو كه بيرون رفتن و داخل شدنت نباشد مگر از در بزرگ . و وقتى سوار شدى همراه خود طلا و نقره بردار و هيچ كس از تو سؤالى نكند مگر آن‌كه به او عطا نمايى . و از عموهاى تو هر كس از تو سؤالى كرد ، كمتر از پنجاه دينار به او مده ، و اگر بيشتر خواستى بدهى ، اختيار با تو است . و من اراده كردم به اين امر اين‌كه خداوند مقام تو را رفيع فرمايد ؛ پس انفاق كن و ترس مكن كه خداوند بر تو سخت‌گيرى فرمايد » « 2 » . و اين احاديث منافات ندارد با احاديثى كه دلالت كند بر آن‌كه كثرت صدقه به قدرى كه معيشت بر عيال سخت شود از جملهء اسراف است « 3 » و خداوند دعاى كسى را كه

--> ( 1 ) - قال الصادق عليه السلام : « إِنَّ الْحَسَنَ بْنَ عَلِيٍّ عليه السلام قَاسَمَ رَبَّهُ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ حَتَّى نَعْلًا وَنَعْلًا وَثَوْباً وَثَوْباً وَدِينَاراً وَدِينَاراً » . ( وسائل الشيعة ، ج 9 ، ص 480 ، « كتاب الزكاة » ، « أبواب الصدقة » ، باب 52 ، حديث 1 ) ( 2 ) - فِي كِتَابِ أَبِي الْحَسَنِ الرِّضَا إِلَى أَبِي جَعْفَرٍ : « يَا أَبَا جَعْفَرٍ بَلَغَنِي أَنَّ الْمَوَالِيَ إِذَا رَكِبْتَ أَخْرَجُوكَ مِنَ الْبَابِ الصَّغِيرِ . وَإِنَّمَا ذَلِكَ مِنْ بُخْلٍ بِهِمْ لِئَلَّا يَنَالَ مِنْكَ أَحَدٌ خَيْراً . وَأَسْأَلُكَ بِحَقِّي عَلَيْكَ لَايَكُنْ مَدْخَلُكَ وَمَخْرَجُكَ إِلَّا مِنَ الْبَابِ الْكَبِيرِ فَإِذَا رَكِبْتَ ، فَلْيَكُنْ مَعَكَ ذَهَبٌ وَفِضَّةٌ ثُمَّ لَايَسْأَلُكَ أَحَدٌ شَيْئاً إِلَّا أَعْطَيْتَهُ . وَمَنْ سَأَلَكَ مِنْ عُمُومَتِكَ أَنْ تَبَرَّهُ ، فَلَا تُعْطِهِ أَقَلَّ مِنْ خَمْسِينَ دِينَاراً ، وَالْكَثِيرُ إِلَيْكَ . وَمَنْ سَأَلَكَ مِنْ عَمَّاتِكَ ، فَلَا تُعْطِهَا أَقَلَّ مِنْ خَمْسَةٍ وَعِشْرِينَ دِينَاراً وَالْكَثِيرُ إِلَيْكَ . إِنِّي إِنَّمَا أُرِيدُ بِذَلِكَ أَنْ يَرْفَعَكَ اللَّهُ . فَأَنْفِقْ وَلَا تَخْشَ مِنْ ذِي الْعَرْشِ إِقْتَاراً » . ( وسائل الشيعة ، ج 9 ، ص 463 ، « كتاب الزكاة » ، « أبواب الصدقة » ، باب 43 ، حديث 1 ) ( 3 ) - « سَأَلَ رَجُلٌ أَبَا عَبْدِاللَّهِ عليه السلام عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ ( وَآتُوا حَقَّهُ يَوْمَ حَصادِهِ وَلا تُسْرِفُوا إِنَّهُ لا يُحِب‌ُّالْمُسْرِفِينَ ) فَقَالَ كَانَ فُلَانُ بْنُ فُلَانٍ الأَنْصَارِيُّ - سَمَّاهُ - وَكَانَ لَهُ حَرْثٌ وَكَانَ إِذَا أَخَذَ يَتَصَدَّقُ بِهِ فَيَبْقَى هُوَ وَعِيَالُهُ بِغَيْرِ شَيْءٍ فَجَعَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ ذَلِكَ سَرَفاً » ؛ « مردى از حضرت صادق عليه السلام دربارهء آيه « حق آن را روز دروِ آن بدهيد و اسراف نكنيد همانا خدا اسراف كنندگان را دوست ندارد » . فرمودند : فلان پسر فلان انصارى - حضرت نام او را برد - مزرعه‌اى داشت آنگاه كه زمان درو آن فرا مىرسيد همه آن را مىبخشيد و خود و خانواده‌اش بىچيز مىماندند . پس خداوند آن را اسراف قرار داد » . ( وسائل الشيعة ، ج 9 ، ص 461 ، « كتاب الزكاة » ، « أبواب الصدقة » ، باب 42 ، حديث 3 )